جویدن ناخن و روشهای درمانی

جویدن ناخن عادتی است که معمولاً در کودکان و نوجوانان دیده می شود اما بعضی افراد بزرگسال نیز به آن مبتلا هستند. این مقاله به فراتر از این عادت در افراد می پردازد، پس اگر می خواهید از روانشناسی این عادت باخبر شوید، تا انتهای مقاله به خواندن ادامه دهید.


جویدن ناخن که معمولاً در کودکان و نوجوانان دیده می شود، یک عادت اجباری دهانی و یکی از رفتارهای تکرارشونده است که موجب آسیب رساندن به ظاهر فرد یا هرگونه آسیب فیزیکی می شود. از دیگر این قبیل عادت ها می توان به کندن پوست (درماتیلومانیا)، کشیدن مو (تریکوتیلومانیا)، گاز گرفتن پوست (درماتوفاژیا)، و گرفتن بینی (هینوتیلکسومانیا) اشاره کرد. جویدن ناخن در پزشکی اونیکوفاژیا نام دارد. اکثر افرادی که دچار این عادت هستند، اینقدر ناخن هایشان را می جوند که ناخن ها به خون ریزی می افتند. نوک انگشتان این افراد همیشه قرمز و زخمی است و احتمال عفونی بودن آنها هم بسیار زیاد است. این افراد معمولاً دست هایشان را پنهان می کنند تا کسی ظاهر نامساعد ناخن های آنها را نبیند. این مسئله بر اعتماد به نفس آنها نیز تاثیر منفی دارد.

شیوع جویدن ناخن

جویدن ناخن عادتی است که معمولاً از اواخر کودکی آغاز می شود. بسیاری از کودکان این عادت را از سن خیلی پایین شروع می کنند. اما در اکثر موارد، این عادت در اواخر کودکی یا اوایل نوجوانی آغاز می شود. این عادت آنقدر شایع است که برخی تحقیقات نشان می دهد، بین ۳۰ تا ۳۳ درصد از کودکان گروه سنی ۷ تا ۱۰ سال به آن مبتلا هستند. جویدن ناخن فقط منحصر به کودکان نیست، بلکه نوجوانان، جوانان و حتی بسیاری از بزرگسالان نیز دچار این عادت هستند. بسیاری از کودکانی که با این عادت بزرگ می شوند، تا بزرگسالی و حتی سالخوردگی هم آن را با خود دارند. شیوع جویدن ناخن در نوجوانان ۴۴ درصد و در جوانان ۲۰ تا ۳۰ درصد است. جالب توجه است که ۵ درصد از افراد بزرگسال نیز به این عادت مبتلا هستند.

روانشناسی جویدن ناخن

بااینکه جویدن ناخن مثل کشیدن مو، گرفتن بینی و سایر رفتارهای تکرارشونده عادی بسیار شایع است اما معمولاً به درستی تشخیص داده نشده و درمان نمی شوند. تئوری های مختلفی درمورد جویدن ناخن وجود دارد که متداول ترین توضیح برای این عادت این است که نوعی روش تخلیه استرس می باشد.

برخی تئوری ها عنوان می کنند که این عادت با ژنتیک افراد مرتبط است درحالیکه تئوری های دیگر باور دارند که اختلالی وسواسی-جبری است. همچنین مشاهده شده است که برخی افراد از روی گرسنگی یا بی حوصلگی ناخن هایشان را می جوند. در برخی کودکان، جویدن ناخن با مکیدن شست دست مرتبط است اما لزوماً تمامی کودکانی که شست دست هایشان را می مکند، به جویدن ناخن هم روی نمی آورند. ازآنجاکه این عادات بعنوان رفتارهای تکرارشونده متمرکز بر بدن طبقه بندی می شوند، زیر گروه اختلالات وسواسی-جبری نیز می باشند. اما برخی متخصصین سلامتی بر این عقیده هستند که این عادات را نمی توان جزء اختلالات وسواسی-جبری تلقی کرد. منبع : نازپاتوق. بااینکه هنوز تحقیقات زیادی در این زمینه در دست انجام است، در اینجا به بررسی عوامل متداول تاثیرگذار بر روانشناسی عادت جویدن ناخن می پردازیم.

ژنتیک: یکی از تئوری های مربوط به عادت جویدن ناخن این است که این عادت با ژنتیک فرد مرتبط است. اگر یکی از والدین این عادت را چه در زمان کودکی یا تاکنون داشته باشد، این احتمال وجود دارد که فرزند او هم دچار این عادت شود. این یعنی، احتمال ابتلا به عادت جویدن ناخن در این کودکان بیشتر است.

 تسکین استرس و تحریک: مشاهده شده است که اکثر افرادیکه به این عادت مبتلا هستند، وقتی استرس دارند، از این عادت خود به لذت و تسکین می رسند. جویدن ناخن تاثیری آرامش بخش بر اعصاب دارد و میزان تحریک را کاهش می دهد. به طور خلاصه، جویدن ناخن فعالیتی برای تحریک اعصاب در مواقعیکه احساس استرس و بی حوصلگی دارند، می باشد. مثل این می ماند که با جویدن ناخن فرد سیستم عصبی خود را تنظیم می کند.

کمال گرایی: جویدن ناخن می تواند به خاطر تلاش مداوم فرد برای درست کردن نا منظمی های ناخن هایش باشد. این افراد به خاطر حساسیت بالای خود مدام ناخن هایشان را وارسی می کنند تا بی نظمی های آن را با جویدن اصلاح کنند. البته در اکثر موارد این کار موجب آسیب بیشتر می شود. روانشناسی جویدن ناخن این افراد به کمال گرایی آنها بر می گردد، یعنی دوست دارند ناخن هایی بی عیب داشته باشند.

حالا دیگر جنبه های مختلف روانشناسی جویدن ناخن و عوامل مختلفی که بر آن تاثیرگذار است را می دانید. برخی تئوری ها عنوان می کنند که کمبود ویتامین هم ممکن است موجب پدید آمدن این عادت شود. اما، جویدن ناخن کاری ناسالم است و می تواند میکروب ها را از زیر ناخن به دهان منتقل کرده و موجب بیماری شود. علاوه بر این،  این اختلال برای دندان ها نیز مضر است چون استرس و فشار زیادی به آنها متحمل می کند.

روش های درمانی مختلفی برای ترک این عادت وجود دارد. داروهایی مثل داروهای ضدافسردگی، ویتامین B اینوزیتول و از این قبیل. برخی با رفتار درمانی که شامل تمرینات برگرداندن عادت و درمان کنترل محرک است بهبود می یابند. روش درمانی اول، تمرینات برگرداندن عادت به از بین بردن عادت ناخن جویدن و جایگزین کردن آن با یک عادت مفید و سازنده اقدام می کند اما روش دوم، درمان کنترل محرک، به شناختن و ریشه کن کردن محرکی که موجب این عمل می شود، می پردازد. گریزدرمانی نیز معمولاً برای درمان جویدن ناخن موثر است. در این روش درمانی، از راه های مختلفی مثل پوشاندن ناخن ها با لاک یا نوارهای لاستیکی و از این قبیل برای جلوگیری از جویدن ناخن ها استفاده می شود. ترکیبی از این روش ها معمولاً نتیجه بهتری به همراه خواهد داشت. برای درمان عادت جویدن ناخن در کودکان، سایر اعضای خانواده باید درک خوبی از روانشناسی این عادت پیدا کنند تا بتوانند برای از میان بردن این عادت به کودک کمک کنند.

 

گردآوری و تهیه : Funi98.Com

تراوین






 

تراوین بازی تراوین